10 augustus, Eem wat aans

'Even wat anders', op z'n Gronings gezegd. Wat staat er voor de omgeving van Green River en Moab nog op ons wensenlijstje? Nogmaals proberen de Potash Ponds te bekijken, en dat kan (zonder in het bezit te zijn van een serieuze 4X4) het beste vanaf het Dead Horse Point State Park. Dat lees ik op deze website, die ik al veel eerder gevonden had, maar ook weer vergeten was. De weg die we gisteren kozen was op zich juist, maar te slecht voor een snelweg-4WD als de Mazda CX-30.

Verder willen we eventueel nog terug naar Arches National Park om de Delicate Arch, die we eerder van een grote afstand bekeken, van dichterbij te bezien. Maar dat is alleen als we veel tijd over hebben.

Even logisch nadenken: we verblijven nog één nacht in Green River. De weg naar de volgende overnachtingsplaats, Hanksville, voert ons opnieuw langs Moab en omliggende parken. Wat is er dan logischer dan Dead Horse Point, mogelijk de Potash Ponds en heel eventueel de Delicate Arch tijdens die reis aan te doen? Kortom, vandaag gaan we even de andere kant op: het noorden.

Ook spectaculair, maar dan anders

Ik flans met Google Maps snel even een route in elkaar, die leidt door het noordelijk deel van de San Rafael Swell, een geologische regio in Utah die weinig bekend is en ook niet op Wikipedia wordt vermeld. Wel wordt het door Road Trip Ryan beschreven. De rit naar ons noordelijke startpunt is vrij lang, we doen er meer dan een uur over. Vanaf het moment dat we wegnummer 6 verlaten voor nummer 96, richting Scofield, openbaart zich een fantastisch landschap aan ons. Zó totaal anders dan de we de afgelopen hebben gezien. Niet roodbruin en ruig, maar groen en glooiend. 

Berken met opvallend korte en dikke stammen, naaldbomen, met daartussen in blauwe meren. Wel veel dode bomen. Ook hier eist de klimaatverandering zijn tol. Glooiend landschap, dat wel, maar ondertussen klimmen we (de Skyline Mine passerend) wel weer tot 10.000 voet, ruwweg 3000 meter.

We moeten stoppen bij wegwerkzaamheden. Het asfalt waar we op rijden is een dag jong, maar de wegenbouwers moeten nog een stukje. Cor knoopt een praatje aan met de man met het stopbord in de hand (heerlijk accent heeft die man). Hij somt op wat hij in enkele dagen aan wild heeft gezien: een jonge bruine beer, herten, elanden, vossen. Zelf hadden we al een visarend en kraanvogels gezien. En talloze least chipmunks, zie ook een van de vorige berichten.

Wat scen-ic?

We mogen door en stoppen even later aan de rand van het Electric Lake voor korte lunch. De route is alweer een Scenic Byway, Energy Loop genaamd. In dit gebied zijn veel mijnen te vinden, waarvan vele gesloten. We nemen de afslag naar zo'n mijn. Niemand te bekennen. Ook geen slagboom of verbodsborden. We sukkelen langzaam door, keren en schieten een foto. Ik zie wel dat er meerdere nieuwe beveiligingscamera's en bewegingssensoren hangen. Net als we hoofdweg weer oprijden, draait een grote witte pick-up de toegangsweg op. Op zoek naar indringers?

Achteraf lees ik op internet dat de mijn het toneel is geweest van een triest mijn-ongeluk, mede veroorzaakt door het niet naleven van mijnbouwvoorschriften. 

De weg slingert zich gestaag naar beneden. Op diverse plekken staan waarschuwingsborden voor vrij rondlopende koeien. Die dieren laten zich vandaag echter niet zien. De weg wordt wat saaier en eentoniger, we komen aan in Huntington. Een troosteloze plek met veel slecht onderhouden, vervallen of verlaten huizen en lege bedrijfspanden. Op veel erven staan meerdere roestende oude auto's. De ene geeft het op, die parkeer je naast of achter het huis, en je koopt een volgende ouwe brik. Totdat ook die het voor gezien houdt en naast de eerste wordt gezet. Ruimte zat, niemand die er over klaagt. Vanaf Huntington naar Green River terug is nog een aardige tippel. 

's Avonds eten we bij de Mexicaan die een stuk beter presteert dan het restaurant van twee dagen geleden.

Ook in Green River gaat het niet iedere ondernemer voor de wind. Het levert melancholische beelden op.