Ons strakke reisschema 😉 leerde dat we vandaag weer richting Moab zouden gaan. In de ochtend keutelden we wat aan, we tikten wat op de Samsungfamilie, dronken een slappe bak kovvie. Zo na de lunch was het dan van 'hit them up, move them out'. De paarden in het vooronder van de Mazda moesten weer aan het werk worden gezet, zeg maar. Als eerste bestemming stonden de Potash Ponds op het programma, daarna een bezoek aan het Canyonlands National Park. Maar, niet nadat wij een kleine gedaanteverwisseling hadden ondergaan, van nuchtere Dutchies naar koele Blauwe Broers 😎😎
Met rond 38 graden is en blijft het heet hier. De UV-teller staat elke dag op 9, met alleen een cap zouden we al snel tot het gilde van de rednecks gaan behoren, een brug te ver. 😉 Vandaar die Stetsons!
Aangezien je hier niet om de 100 meter een afslag hebt, betekende dat weer veel draai ende keerwerk. Vanaf de hoofdweg naar Moab namen we de Potash Road.
Al gauw reden we weer langs indrukwekkende kliffen, rotspartijen, dit keer al slingerend in een canyon met de Colorado River als vaste begeleider.
Daar stroomt steeds minder water door trouwens door klimaatverandering, een serieus probleem.
Maar, de Potash Road eindigde voor ons vrij abrupt, het asfalt ging over in een rotsachtig pad en met een huurauto wil je dit niet, mag ook niet trouwens.
Nou, dat werd dan rechtsomkeert en tijd voor de lunch, je stapt uit de auto en de hagedissen in verschillende soorten en maten kiezen het onverharde hazenpad.
Toch mooi dat ze voor ons in het midden van niemandsland een afgedekte gelegenheid hadden neergezet, tafeltje dekje is er niets bij.
Afijn, de weg in omgekeerde weg terug naar de hoofdweg richting Moab was niet écht een straf.
We lieten die gekleurde watertjes dus voor wat ze waren, óp naar de volgende bestemming: Canyonland National Park
Je denkt dan veel van hetzelfde te zien, nou wel veel, maar niet van hetzelfde! Elke dag worden we tot nu toe verrast.
Aangezien de zon veelal rechts van ons hing te gloeien, het daar bewolkt en heiig was, gingen we over links. Voor de beleving, het zicht en de pixels minder geschikt. Maar er bleef genoeg over...
Je gaat dan op zoek naar de uitsmijters in het park, die stonden niet pontificaal bij de ingang opgesteld, maar stonden her en der versteend verspreid in het park 😁
De Mesa Arch in het Island in het Sky District bijvoorbeeld.
Het park was sowieso niet druk met toeristen, ook bij deze veel gefotografeerde natuurlijke brug niet, alle tijd om in je eentje een shotje te kunnen nemen, zeg maar.
Na nog wat wandelingetje langs versteende bomen, cactussen was het weer hoppa in de auto terug naar ons motel, de Stetsons en zonnebrillen konden weer af.
Alweer een dag om in te lijsten!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Je reactie wordt geplaatst na goedkeuring door de beheerder. - - - Your message will be published after approval by the blog manager.