9 augustus, doodlopende weg

Matig geslapen, de afgelopen nacht. Veel te vroeg wakker om tegen 7 uur weer in slaap te vallen en pas kwart over 9 weer wakker te worden. Zeer ongewoon voor mijn doen, maar het zal nodig zijn geweest. Haasten naar de ontbijtzaal voor een portie fabrieksmatig geroerd ei waar we de nodige pittige saus over gooien om het nog een beetje smakelijk te maken. De rest van de ochtend gebruiken we weer voor administratie, plannen en schrijven voor deze blog. Doel van vandaag: de Potash Ponds, bijzonder gekleurde kunstmatige meren.

Potash is pot-as, maar ook weer niet

Pot-as is as van verbrand beuken- en eikenhout, opgelost in water, gefilterd en ingedampt. De overgebleven zouten (meest kaliumcarbonaat) werden in potten verhandeld, vandaar de naam. Het werd gebruikt als meststof, en als grondstof voor glas en zeep. De productie leidde tot ernstige ontbossing.

Een alternatief werd gevonden in de winning door water uit de Colorado rivier te injecteren in de 'pot-as'mijnen (kaliumcarbonaat-mijnen dus), de oplossing naar boven te pompen en het water weer te laten verdampen vanuit kunstmatige meren. Er wordt blauwe kleurstof aan toegevoegd om de verdamping te versnellen, en dat blauwe water tegen de rode achtergrond van het gesteente biedt een magnifiek contrast.

We rijden weer richting Moab, maar slaan even daarvoor rechtsaf een weg in, Potash Road genaamd. Dat moet goed komen. Nou...  Na vele kilometers passeren we een onduidelijk industrieel complex met spoorlijn. Snel daarna gaat de strak geasfalteerde weg over in een gravel-weg. Het huurcontract van Avis staat rijden over onverharde wegen niet toe. Nou is deze weg toch wel vrij stevig. Cor heeft al die tijd gereden maar ik wil het wel even proberen. Na een paar honderd meter wordt het duidelijk dat dit 'm niet gaat worden. Te veel wasbord-profiel en veel losse stenen maken de kans op schade aan de auto veel te groot, dat gaan we dus niet doen.

Was dit nou een mislukte onderneming? Dat absoluut niet! Want die rit was vele kilometers lang door een brede kloof waardoor de Colorado stroomt. Aan beide zijden torenen bruinrode rotsformaties met grillige vormen 100 tot 200 meter op. Weergaloos mooi! Aan het einde van het verharde gedeelte van de weg lunchen we nog even met brood, cheddar, pretzels (voor het hoognodige zout vanwege het transpireren) en veel, veel water.

Petje af, hoed op

Ik heb eigenlijk een hekel aan hoofddeksels van welke soort dan ook. Heb wel een petje bij me, maar dat beschermt onvoldoende in de nek tegen de ongenadige zon. We gaan door naar Moab en tikken daar twee Stetsons op onze kop (of het echte zijn, geen idee). Of het me echt goed staat? Oordeel zelf 😎

Ik merk wel dat de tamelijk homofobe Amerikanen nogal scheef naar mijn (waarschijnlijk in hun ogen te) korte roze short kijken. Ze denken maar wat ze willen 😜

Nóg een doodlopende weg

Dat de volgende bestemming ook via een doodlopende weg bereikt wordt is niet zo gek, we rijden de hoogvlakte van Canyonlands National Park (hoera voor onze NPS pas!) We bekijken onder andere de Mesa Arch, een stenen boog die los staat van de rots waar je op loopt als je hem bezoekt. 

Tot slot rijden we naar Grand View Point Overlook, zeer indrukwekkend!

Die Potash Ponds hebben we dus nog niet gezien en misschien zijn ze wel helemaal niet zonder off-road vervoer te bereiken. Dat gaan we morgen uitzoeken.

P.S.: Vandaag kwamen we overigens voor de eerste keer in al die dagen een Alfa Romeo tegen: