12 augustus, Dat hebben de kaboutertjes zeker gedaan

Schreef ik in een vorig bericht over de zuinigheid van de Amerikanen op hun nationale en staatsparken, vandaag maakten we het toch even wat anders mee. Eerste stop van de dag: het Goblin Valley State Park.

We komen er via lange, vaak rechte en vooral lege wegen. Omdat het een staatspark (Utah) is en geen NPS-park is onze jaarkaart wederom niet van toepassing. De entree kost €20. Op de parkeerplaats is het wat drukker dan we gewend zijn, maar het is zaterdag en je ziet dan ook veel gezinnen.

Zijn ze nou helemaal gek?

We dalen de trappen af naar de 'vallei', en treffen een meter of 30 lager geen uitgezette paden aan? 😮 Je mag overal lopen en het beklimmen van de 'goblins' (kabouters) wordt 'afgeraden' in plaats van verboden? Ik zie inderdaad her en der mensen bovenop de wonderlijke gevormde rotsen staan. 

Het zijn grappige vormen, die stenen, je kunt er van alles in zien: badeendjes, kikkers, taarten, voeten, handen, neuzen en in de groep van drie ('Three Sisters') vlak na de ingang meen ik in een van de dames zelfs het Vrouwtje van Stavoren te herkennen. We maken een flinke wandeling, merken dat we al lopende soms flink wat grond los trappen. Dit kan toch niet de bedoeling zijn? 😠

Weer terug op de parkeerplaats lezen we op de informatiepanelen het waarom: juist om het effect van de aanwezigheid van (veel) mensen op zulke parken  in kaart te brengen laten de beheerders in een deel van de Goblin Valley de bezoekers hun gang gaan.

Een brug te ver

We rijden weer terug naar Hanksville om vanaf daar via wegnummer 24 westwaarts te gaan. Een mooie, rustige route die langs het Capitol Reef National Park voert. Maar eerst komen we langs een parkeerplaats waar het redelijk vol is, wat is hier te doen? Het blijkt de start van een wandeling naar nog weer eens een natuurlijke brug, de Hickman Natural Bridge. Na 100 meter is het al flink zweten. Mijn gewone wandelschoenen bieden onvoldoende grip op de stenen en keien die lichtjes met zand zijn bestoven. Ik heb de afgelopen nacht beroerd geslapen, dus dat helpt ook al niet echt. We komen enkele kleine 'bruggen' tegen, de echte Hickman is misschien maar 300 meter verder. We vinden het wel best en keren om. Tijdens deze trip mag alles maar moet niets.

 Het Capitol Reef park is maar een paar mijl verder. Gaan we weer met de NPS-pas zwaaien? Mwah, dan moet je het bezoekerscentrum in, krijg je een bonnetje wat je aan je voorruit mag plakken en een flyer met informatie die ook in de NPS-app staat. We tuffen heel Nederlands eigenwijs door. Worden we door een park ranger aangehouden 👮, dan hebben we de pas nog en verder 'I speak no English'. We worden niet aangehouden, jammer eigenlijk. Ploffen bij een volgende parkeerplek aan een picknicktafel en genieten van een korte lunch, te midden van de Amerikaanse gezinstafereeltjes. Aansluitend rijden we de Scenic Road helemaal uit en weer terug. Opnieuw enorme rotsformaties in fantastische kleuren. Gaat dat nou nooit vervelen? Blijkbaar niet.

Ook verder richting ons einddoel van de dag, Panguitch, wisselen de mooiste landschappen elkaar af. Van bruinrood, naar roodbruin, van bijna egaal grijs naar grijs met groen. Toevallig passeren we het huisje waar de roemruchte en 'most wanted' boef Butch Cassidy heeft gewoond 

Het Dragonfly motel in Panguitch is een klassieker uit de jaren vijftig/zestig. Je parkeert je auto voor je eigen voordeur waardoor je direct je slaapkamer binnenstapt. Er staan twee bedden, een smalle tafel met vier krukken, in de kast staan magnetron en koelkast en er is een douche/toilet. Meer niet. De bedden zijn goed, het is schoon, en verder is het een aandoenlijk nostalgisch geheel.

Als je de tijd neemt je te verdiepen in de historie vindt je bij elke plaats wel bijzonderheden en leuke feiten. Zo werden werknemers in Panguitch in het verleden vaak in bakstenen uitbetaald. Daarmee konden ze hun eigen huis bouwen. Een luxe want in die tijd waren houten huizen de standaard. Panguitch heeft daarom nog steeds een groep historische bakstenen panden aan Main Street.