17 augustus, We sporen niet

Stiekem verlangen we naar de gele kunstmatige brei die voor roerei moet doorgaan, maar dat wordt bij het ontbijt van de Retro Inn niet geserveerd. Onder de glazen plaat op de tafel in de ontbijtruimte liggen oude omslagen van tv-gidsen. De redactie maakt zich blijkbaar zorgen over de beeldvorming tussen ons gastland en Europa. Alleen kan ik er niet uit opmaken wiens beeld wordt verstoord. Ach, wij doen heel veel indrukken op maar op het door ons gevormde beeld het juiste is? Misschien moet ik John Steinbecks 'Travels with Charley' nog maar eens lezen. 

Relaxed

Durango is de volgende halte. Het is duidelijk op toeristen ingesteld en dat heeft ongetwijfeld veel te maken met de historische smalspoortrein die zich vanaf hier omhoog worstelt naar het mijnstadje Silverton. Er zijn verschillende opties mogelijk; trein heen en terug, trein heen en bus terug, bus heen en train terug en daarbij ook nog de keuze uit stoomlocomotief of diesellocomotief. Het is behoorlijk aan de prijs, het begint bij $105 per persoon.

Eigenlijk zijn we het er snel over eens; we komen hier maar één keer, dus áls we het heel graag een keer willen meemaken moeten we het nu doen. Het wordt bestempeld als Amerikaś mooiste treinrit en ik wil dat best wel geloven. Maar zo graag willen we het ook weer niet, er is namelijk ook nog een andere factor die meespeelt: tijd. Zo'n ritje heen en weer kost meer dan een halve dag en vanaf Durango moeten we sowieso via Silverton verder. 

Dus gaan we in Durango eerst aan de koffie in een alweer gezellig en relaxed café. Daarna wandelen we door de hoofdstraat waar eveneens een bijzonder relaxed sfeertje hangt. Na nog een kort bezoekje aan het station (waar het doodstil is) gaan we met onze privé benzinelocomotief richting Silverton. Een hele mooie rit met veel klimmen en dalen, en schitterende panorama's. Dus ook al hebben we de trein niet gehaald, we hebben hem ook niet gemist 😄

De trein zien we overigens wel, als we in Silverton aankomen. Hier lijkt de tijd echt stil te hebben gestaan. Alleen zijn de auto's anno nu en loopt vrijwel iedereen met een mobieltje te fotograferen. Veel straten zijn onverhard. De trein, met stoomloc ervoor, lijkt ook pardoes een zijstraat ingereden. Een perron? Daar doen ze hier niet aan, klimmen moet je om die trein in te komen. We wachten even tot we hem zien vertrekken nadat het 'all aboard' heeft geklonken. Het geluid van de stoomfluit echoot lang door via de bergwanden rondom het stadje, een mooi gehoor.

 

Delta revisited

Onze route voert ons opnieuw over enkele bergpassen. Delta doemt op, waar we eerder hebben overnacht. We zoeken de ons welbekende Safeway weer op, sparen weer wat dollars uit (ik heb de indruk dat Safeway duurder is dan andere supermarkten, maar goed) en rijden dan een deel van de route van 11 augustus in tegengestelde richting. Herken ik de weg, vele honderden zo niet duizend mijlen later nog? Ja, toch wel. Onder andere de vele rommelige erven met vervallen caravans, autowrakken en andere onduidelijke rotzooi. 

Precies op de splitsing van dat samenvallende traject ligt Hotchkiss waar we ook ons motel hebben geboekt. Opnieuw een prima schone kamer, goede bedden en rust. Het begint bijna saai te worden. 😄