Monumentale vallei
De weg die we gisteren in het donker in oostelijke richting bereden, rijden we nu weer een stuk terug, op weg naar Monument Valley. En dan doemt voor ons het beroemde tafereel op, de lange kaarsrechte weg die in de verte verdwijnt om vlak voor een paar imposante rotsformaties naar rechts te buigen. In tegenstelling tot de voorgaande dag bij de Antelope Canyon hebben we nu wel de tijd aan onze kant, de zon staat achter ons en het landschap wordt prachtig aangelicht.
In de verte zien we wat auto's lángs de weg (geparkeerd) en groepjes mensen óp de weg. Allemaal willen ze het plaatje dat al miljoenen keren geschoten is ook zélf nog een keer schieten. En wij net zo goed, natuurlijk. Het valt ons op, en niet voor de eerste keer, dat heel veel mensen meer bezig zijn zichzelf te fotograferen; de omgeving is verworden tot een bijzaak. De selfie-pandemie is niet meer te stoppen 😣 Eén stel is wel erg vervelend bezig door keer op keer filmpjes te maken, waarbij ze de andere toeristen onnodig lang ophouden. Sukkels. Nou ja, ik zei wat anders, maar dat ga ik hier niet herhalen.
We komen bij de ingang van het park, de toegang kost $8 per persoon. Wat komen we hier eigenlijk doen? Doordat we de afgelopen dagen zo goed als geen internet tot onze beschikking hadden, hebben we ons niet goed kunnen voorbereiden. De opties blijken: 1. de 'Valley Drive' te rijden. Dat betekent een onverharde weg van 17 mijl volgen. Twee uur lang stoffig gehobbel in een lange en langzame colonne. En eigenlijk is die onverharde weg verboden terrein voor onze huurauto. Optie 2: in de laadbak met stoeltjes van een kleine pick-up stappen en je zo voor veel dollars rond laten rijden. Neh... lijkt ons helemaal niets. Optie 3: we zijn gekomen (het was een prachtige rit), we hebben gezien (dat was maar een klein deel, wél heel erg mooi) en we zijn redelijk snel weer foetsie.
Geplande verrassing
We gaan voort richting Bluff en zien op de borden langs de weg Bluff Fort aangekondigd. Hm, misschien leuk om even te bekijken? Later zullen we ontdekken dat dat al in onze lijst met mogelijk te bezoeken plaatsen stond. Maar daar staat zó veel in, dat is niet te onthouden en bovendien kunnen we hem nu niet raadplegen omdat het een online kaart is en we nog steeds geen goede internetverbinding hebben. Het moet mogelijk zijn die kaart offline op de telefoon op te slaan, maar hoe, dat heb ik nog steeds niet kunnen ontdekken.
Bluff Fort is nu een openluchtmuseum, gerund door vrijwilligers. Een deel van het vierkante kamp is nog oorspronkelijke bebouwing, de rest is gereconstrueerd. Het laat zien hoe de eerste westerlingen, de pioniers, reisden, woonden en werkten. De moeilijkheden die die pioniers destijds (eind 18e eeuw) moesten overwinnen om tot hier te komen zijn onvoorstelbaar. Gezinnen met alleen enkele paarden, een huifkar en wat schamele huisraad trokken maandenlang door een omgeving die soms nauwelijks begaanbaar was, ijzig koud, bloedheet, soms kurkdroog en vol gevaren van onbekende planten en dieren. Dat het ze is gelukt om toch zo ver te komen is ver-bluff-end. Het museumbezoek is een leuke onderbreking van de rit.
Eigenlijk gaat er niets boven een papieren kaart
En verder maar weer, we rijden richting Blanding. Ik bedenk opeens dat een dikke week geleden, toen we van de andere kant kwamen, even ten zuiden daarvan de afslag voor wegnummer 95 was (richting Hanksville). Die rit misten we het 'House on fire'. Tijd voor een herkansing! Na zo'n 20 mijl doemt weer het bord 'Ruins' op. Aan het einde van het korte zijweggetje treffen we aan... ruïnes. Ja, maar niet die van dat plaatje. 😕 Hoe kan dát nu weer?
Na even rondlopen en een ongeïnspireerde foto maken van de 'verkeerde' ruïne (die kan er ook niets aan doen en we zijn er nu toch) rijden we de 95 weer een stukje terug, naar een andere afslag. De borden langs de 95 laten ons alleen maar raden. Afslag nemen en een paar honderd meter verderop eindelijk borden die duidelijkheid verschaffen. 'House on fire' is 3,5 mijl verder. Maar het is wederom een onverharde weg en ook geen beste, veel kuilen en grote, scherpe stenen. Dat gaan we dus niet doen. Jammer, maar de wetenschap dat de plek niet te bereiken is (voor lopen is het echt te ver en te heet) in plaats van dat we er domweg aan voorbijgereden zijn is een pleister op het wondje.
OK, Blanding dus. Daar zullen we ook weer internet hebben (het is een redelijk grote plaats) om onze online kaart te bekijken. Néé, hè!!! 😫 Wat verlang ik opeens naar zo'n onhandelbare grote papieren wegenkaart, die je in de auto niet voldoende kunt uitvouwen, op de motorkap moet uitspreiden (ook al is het dagenlang windstil, juist dán gaat het waaien) en die aan het einde an de vakantie bestaat een een verzameling gescheurde en gerafelde losse delen. Dát wil ik. Nu!!
We zijn te ver doorgereden naar het noorden, die hele afslag weg 95 hadden we nooit moeten passeren. Het is leuk, al die digitale en online voorzieningen, maar je kunt er dus nooit volledig op vertrouwen. Gelukkig zijn we niet al te ver doorgeschoten, een stuk zuidelijker vinden we vrij rap de geplande afslag. De weg voert ons door een golvend landschap, maar die weg golft zelf ook behoorlijk. Eigenlijk is dit pas de eerste slechte weg die we tegenkomen. Tot nu toe waren de wegen opvallend goed, tot zeer goed; zelfs in zeer afgelegen streken vinden we strak asfalt.
Er wordt in deze omgeving olie gewonnen. We houden nog even halt om hoofdschuddend te kijken naar een ja-knikker. Er moet toch eens een einde komen aan die fossiele energie, vinden we. Stelletje huichelaars dat we zijn; we hebben de oversteek Europa-USA niet per roeiboot gedaan en waar rijdt die Mazda dan op?
In alle staten
Eh... álle staten is een beetje overdreven, maar we bezoeken er wel vier in een paar seconden. Want we komen dicht langs een 'vierlandenpunt', Four Corners Monument, de enige plek in de USA waar van vier staten de grenzen samenkomen. New Mexico, Arizona, Utah en Colorado.
Eigenlijk zou er niets te zien moeten zijn, want het zijn denkbeeldige lijnen die door landmeters zijn getrokken en die door de overheden werden bekrachtigd. Maar ja, je legt er een plaquette op de grond, bouwt er een vierkant van souvenirstalletjes er om heen en we gaan er massaal en tegen betaling naar kijken. Wat een mafkezen. Wij doen gewoon lekker mee, uiteraard 😎
Terug in de tijd
Eindpunt van de dag: Cortez. Een flinke stad met een enorm aanbod aan motels. Ik heb weer voldoende bereik om mobiel te kunnen internetten en pik er één uit op basis van de review score, de Retro Inn. We worden ondertussen ook nog even getrakteerd op een enorme hoosbui waarbij de wegkanten wild stromende beken worden. Vandaar dat de openingen van de straatriolering zo groot zijn (een klein kind zou er in kunnen vallen). Die 'monsoons' blijken hier vaak eind van de dag voor te komen. Verfrissend, dat wel.
Verfrissend is ook het motel. Wát is het retro-thema mooi consequent, doorgevoerd. De kamers zijn genummerd van 1950 tot 1984 en aan de wanden hangen afbeeldingen van oude tv-shows. Voor elke kamer staat een set stoelen die qua kleur past bij de voordeur. Heel geslaagd en we zijn ervan overtuigd dat Fred dit motel ook zou hebben gekozen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Je reactie wordt geplaatst na goedkeuring door de beheerder. - - - Your message will be published after approval by the blog manager.