18 augustus, Cor ziet sterretjes

Bij de Hotchkiss Inn bij het ontbijt een soort eierflensjes gevuld met kaas. Best lekker. De ontbijtruimte telt maar tien plekken en de receptie bevindt zich in dezelfde ruimte. De receptioniste had nog nooit van Nederland gehoord, maar (natuurlijk) wel van Amsterdam. En dan zou je er een weddenschap over kunnen afsluiten; wat is het volgende woord dat ze noemen, drugs of de red light district? Het wordt het eerste. 

Na rood, geel, bruin en vermiljoen: zwart

De Black Canyon of the Gunnison staat op het programma van vandaag. We weten al dat het laatste deel van de weg er naar toe onverhard is. Maar dat is stevig aangereden of misschien wel gewalst, en vrij van wasborden en scherpe stenen, in dit geval durven we het wel aan. Het is een lang stuk en eigenlijk moet je eerst door naar het 'ranger station' om je NPS te laten zien. We gaan echter toch eerst de 'north rim road' op. Er is ook een 'south rim road', die ligt aan de andere kant van de canyon. Nee, écht waar? Ja, écht waar! 😜 De noordelijk is wat meer afgelegen en dus ook rustiger. We hebben weer geluk 😊, de zuidelijke is ook een heel eind omrijden.

Tussen de struiken zien we iets van een diepte. We stoppen op een parkeerplaats en lopen naar de rand. Goeiedag, heeft die kloof eigenlijk wel een bodem? Pas een eindje langs de rand lopend (nee, niet op het randje) kunnen we honderden meters lager zien wat we al een tijdje horen; watervallen. We volgen de rim road wat verder en stoppen bij ieder uitzichtpunt. Steeds weer die enorme diepte. Zouden beneden mensen lopen (er is daar een wandelpad) dan waren het niet meer dan stipjes. 

In de struiken ontdek ik een grote groene bol met bij-achtige insecten er op. Niet te dicht bij komen, geen idee of het agressieve jongens zijn. Op weg terug toch nog even langs het ranger station. De vriendelijke ranger vertelt aan de hand van mijn foto dat het 'hornets' zijn, horzels. Nee, daar wil je niet door gestoken worden. We babbelen nog wat verder over insecten, vogels en andere beesten. Zo leren we dat de gigantische vogel die we onder de Navajo Historic Bridge hebben zien zitten een Califonische Condor is. De vleugelwijdte kan wel drie meter zijn. Er zijn in dat gebied maar 100 exemplaren, maar de populatie is zich aan het herstellen. De vogels die Cor boven de Black Canyon had gespot zijn steenarenden, die zijn daar vrij zeldzaam.

(S)tureluurs

We rijden nog een dikke zestig kilometer verder naar het westen, tot even voorbij de dam die het Blue Mesa Reservoir afsluit. Het is Colorado's grootste watervoorraad en tevens een populair gebied voor watersporten. Het is weer een weg die kronkelt en draait als een paling met heftige jeuk. Je zou er draaierig van worden. Onderweg zien we steeds chipmunks oversteken, vliegensvlug, maar een paar keer moet ik toch even in de remmen. Dat ze niet allemaal snel genoeg zijn blijkt wel uit de diverse platgereden exemplaren.

Door naar Gunnison, plaats genoemd naar een wetenschappelijk expeditieleider (net als de rivier), is nog een stevig stuk, dus we hadden al besloten terug te rijden naar Crawford dat amper 20 mijl van Hotchkiss ligt. Dit keer mag Cor zijn tanden in de palingweg zetten. Even buiten het plaatsje ligt een woning die we via AirBNB hebben geboekt. De eigenaren moeten wel lachen dat wij 'all the way from Hotchkiss' zijn gekomen. Het wordt een aangename verrassing. Het is een kast van een huis met een benedenverdieping die waarschijnlijk speciaal is gebouwd om ook familie of vrienden te kunnen huisvesten. De woonkamer is net een balzaal, zo groot. Wel lastig om te dansen, het tapijt is heel dik en zacht. 

Er staan twee bedden en dan is er ook nog een aparte slaapkamer. Die is voor Cor, heb ik eindelijk geen last van zijn gesnurk (geintje). 

Cor ziet sterretjes

De voorgaande middagen waren vaak wat regenachtig, de avonden en nachten bewolkt. Het is nieuwe maan, en Cor wil maar wát graag zijn camera en statief in stelling brengen voor nachtfotografie. Het zou deze nacht opklaren. Gaat het dan toch lukken? We doen eerst een voorverkenning. Tijdens de behoorlijk warme wandeling (het is 18 uur geweest maar nog boven de 30'C) zien we vlak naast ons een hert tussen de bomen. Later zien we er in het land onder aan de heuvel nog een paar.

Om middernacht is de lucht inderdaad zo goed als wolkenloos. In de verte weerlicht het nog af en toe. Als je ogen eenmaal aan de duisternis gewend zijn, en het bliksemt toevallig net op het moment dat je die kant op kijkt doet dat bijna pijn. Maar het gaat om wat boven ons is en niet naast ons. Wát een sterrenpracht. En er is zo weinig storend licht uit de omgeving dat je zelfs de wittige zweem van de Melkweg kunt zien. Cor schiet foto's, missie geslaagd!