19 augustus, Ongepland

We plannen nu steeds maximaal twee dagen vooruit. De plekken die we per se  wilden zien kunnen we afvinken, op twee na: spookstadje St. Elmo en Pikes Peak. We nemen ook wat gas terug, hoeven niet meer al te grote afstanden per dag te overbruggen. We kunnen nu makkelijk Denver, vanwaar we verder vliegen naar Connecticut, in een aantal uren rijden bereiken. Dus besluiten we om een paar keer een dag langer op één plek te blijven, dat geeft ook rust.

Verfrissend

We nemen afscheid van zeer ruime onderkomen in Crawford en volgen opnieuw de palingweg van de voorgaande dag. Toen zijn we bij de stuwdam van het Blues Mesa Reservoir gekeerd, nu rijden we verder richting Gunnison. Na de steeds droge en woestijnachtige omgeving van de voorgaande dagen is het heerlijk eens een stuk langs grote waterpartijen te rijden. We stoppen even op een plek waar veel met kano's en sups wordt gevaren en ik kan het niet laten weer eens platte stenen over het water te keilen.

Onze gastheer en -vrouw uit Crawford hadden verteld dat ze Crested Butte, een populaire wintersportplaats 20 mijl ten noorden van Gunnison, tegenwoordig meden; te druk, te toeristisch. Wij zijn nieuwsgierig en besluiten toch die kant op te gaan. Het valt absoluut niet tegen. Toeristisch, inderdaad, maar het stadje zelf is gezellig en een beetje in hipster-sfeer. We drinken heerlijke koffie bij een café waar het meenemen van een hond bijna een voorwaarde lijkt om er te mogen komen. 

Na verdere verkenning te voet rijden we nog even door naar Crested Butte Mountain, waar zich alle ski-hotels bevinden. Niet echt mooi, maar kort daarna staan we aan het einde van de weg. Doorrijden naar het andere dal is wel mogelijk, maar dan heb je een echte terreinwagen nodig.

Terug in de tijd

Weer in Gunnison slaan we linksaf om verder naar het westen te gaan, maar stuiten dan op een veld vol klassieke auto's. Het is het jaarlijkse treffen van de plaatselijke autoclub. 

Dat laten we natuurlijk niet aan onze neus voorbij gaan. De auto's worden door een jury beoordeeld en de beste exemplaren vallen in de prijzen. Er zijn diverse categorieën, naar periode en dat weer onderverdeeld in gerestaureerd, ongerestaureerd of zwaar aangepast (hot-rod, gepimpt, getuned, etc.). Vrijwel alle auto's zijn Amerikaans, de paar Europeanen zijn twee Jaguars E-type, een moderne Porsche (wat doet die daar?) en een Italiaanse Lombardi van 1968, met Fiat 850-techniek.

Net weer in de auto gestapt en één minuut onderweg zien we een stoomlocomotief met een rij wagons op het terrein van een museum staan, het Gunnison Pioneer Museum. Toch wel leuk om er even te kijken, dus keren we weer om. We hebben geen haast maar zo komen we niet echt veel verder 😂 De ontvangst door de vrijwilligers is allerhartelijkst. Ze hebben meteen door dat we Nederlanders zijn, om de een of andere reden komen er maar heel weinig andere buitenlanders. We komen bijna niet van ze los, zoveel enthousiaste verhalen storten ze over ons uit. Het terrein is enorm groot, met behalve die trein, met een imposante staat van dienst, ruim veertig schuurtjes en loodsen vol historie rond auto's, telefonie, speelgoed, radio's, bierreclame-artikelen en nog heel veel meer. Een bijzonder leuk oponthoud.

Brouwerijbezoek

Met Fred zouden we vrijwel dagelijks een brouwerij/proeflokaal hebben bezocht. Dat is nu heel anders; één van ons tweeën moet rijden en dan is er voor de ander niet zo veel aan om in zijn ééntje bier te gaan proeven. In Salida is Soulcraft Brewing schuin tegenover ons motel gelegen, dus speelt het probleem niet en slaan we die zeker niet over.

We zijn niet heel erg onder de indruk van het bier, maar de frietjes met Parmezaanse kaas en kruiden zijn heerlijk!