21 augustus, Op het randje

Bij de voorbereidingen van deze trip had Fred al enorm veel informatie vastgelegd in Google My Maps. Als je een Google account hebt kan je daarin eigen themakaarten maken op basis van Google Maps; routes uitzetten en specifieke punten markeren. Bijvoorbeeld steden die je hebt bezocht of nog wilt bezoeken, een overzicht van ambachtelijk bierbrouwerijen, adressen van familie, vrienden en kennissen, verzin het maar.

My Maps heeft voor- en nadelen. Het is gratis en dat is meteen een nadeel want Google kan op elk moment de service stopzetten waardoor je je gegevens kwijtraakt als je ze niet ook op een andere manier hebt bewaard. Het aantal markeringen dat je kunt vastleggen is enorm groot, al dan niet verdeeld over verschillende 'lagen'. Het aantal lagen is echter beperkt en aangezien een route een laag in beslag neemt, zit je al gauw aan de limiet.

Het vraagt ook behoorlijk wat gewenning, echt heel gebruikersvriendelijk is het niet. Tot slot: de kaarten die je maakt staan online (je bepaalt zelf of dat openbaar is of niet). Dat betekent dat je ze niet kunt raadplegen als je geen internetverbinding hebt en dat is ons tijdens deze trip regelmatig overkomen. Steeds de bestemmingen invoeren in de Tomtom loste dat op, al moet dat stapsgewijs om te voorkomen dat je de snelste route krijgt voorgeschoteld terwijl je dat niet altijd wilt.

De weg is weg?

In de weken voor vertrek hebben Cor en ik meerdere avonden verder gewerkt aan de kaart van Fred. Markeringen toegevoegd en verwijderd en routes aangepast. Een van de attracties waar we daarbij toevallig of stuitten was een smalle weg over een bergkam. Met afgrond aan twee kanten dus. En aangezien ik gek ben op het programma 'De gevaarlijkste wegen ter wereld' heb ik wel zin in deze mini-uitvoering. Dus gemarkeerd in My Maps. Alleen: nu, weken later, ben ik compleet vergeten waar het ongeveer was en weet ook niet meer hoe ik de markering heb genoemd. En er staan er een paar honderd in de kaart...

Ik ben die weg eigenlijk alweer vergeten, we zijn er vast allang voorbij. Maar dan, terwijl het einde van de trip in zicht komt, ontdek ik dat de Skyline Drive, zoals de weg heet, niet zo gek ver van Salida is, bij Cañon City. Waarom ligt zo'n weg daar? Want hij verbindt eigenlijk niets met niets. In feite was het puur voor vermaak, het idee werd al in 1900 gelanceerd.

Eerst even wat anders

We draaien een van de aanpassingen die we in Freds kaart hebben gemaakt weer terug. Fred had de weg zelf niet gemarkeerd, en ik vraag me af of hij, vanwege zijn hoogtevrees, er wel had willen rijden. Ik wil maar al te graag. Op weg er naar toe wil ik eerst uitzoeken of ik de Gopro-camera, die ik met een zuignap op de voorruit vastzet, goed werkend kan krijgen. De Skyline Drive wordt dan de test voor video-opnames tijdens de beklimming van de 4000 meter hoge Pikes Peak. Helaas breekt het verloopstukje van de aansluiting van de externe microfoon, dat worden dus beelden zonder geluid 😕  De proefopnames gaan verder goed tijdens een rit door een eindeloos slingerende kloof.

Voordat we bij de Skyline Drive komen zien we borden langs de weg die verwijzen naar de Royal Gorge Bridge. Die stond wel in Freds planning, maar we hadden er geen aandacht aan besteed omdat we van zijn route waren afgeweken. Toch maar even kijken, nu. Dat kijken kost niets, maar als je via de brug de kloof wilt oversteken kost dat $35 per persoon. Oeps... We doen het toch: heen via een kabelbaan, terug over de brug. Heel indrukwekkend. In de diepte beneden volgt een spoorlijn het slingerende pad van de rivier; het lijkt wel een modelspoorbaan, zo ver weg is het.

Er is nog een manier om de kloof over te steken: via een 'zip line', een zitje dat door de zwaarkracht aan een staalkabel naar beneden sjeest, armen en benen zijn vrij. Je leven aan een stalen draadje... Het lijkt mij wel leuk, maar het kost veel tijd en nog eens $48 bovenop de toegangsprijs wordt me te gek. 

'Moet de Gopro niet aan?'

Dat vraagt Cor als ik onder stenen boog, toegangspoort tot de Skyline Drive, door wil rijden. Eh... o ja. 😜 Dank voor je oplettendheid. Dan begint de steile klim, aanvankelijk hebben we links nog een rotswand, rechts alleen maar afgrond. De snelweg waar we even daarvoor op reden, weg 50, wordt steeds smaller, de auto's worden stipjes. Onze weg is recht maar kent wel een paar steile hellingen. Even later is ook de 'veilige' rotswand links weg.

Is het eng? Ik vind van niet, maar ergens is het wel een apart gevoel dat je niet veel geks hoeft te doen om het helemaal fout af te laten lopen. Het is een beetje een oefening met de auto op de evenwichtsbalk. Op een iets breder deel is het tijd voor een lunchstop. Dit heeft toch wel wat 😊 

De video-opnames volgen later.