20 augustus, De spookstad is weg??

Een verdwenen spookstad, kan het nog griezeliger? Tijdens voorgaande trips heb ik met Fred al vaker spooksteden bezocht. Tijdens de voorbereidingen van deze trip had hij er ook weer een aantal geselecteerd als mogelijk te bezoeken plekken. Cor en ik kunnen ze niet allemaal gaan bezoeken, sommige zijn te afgelegen of het stelt niet meer voor dan een haar in elkaar gevallen houten constructies. Wat we wel willen bezoeken is St. Elmo, niet al te ver van Salida. Een aantal gebouwen staat nog fier overeind. Volgens diverse informatiesites is de laatste zes mijl er naar toe onverhard, maar 'well graded', dus stevig, relatief vlak en zonder al te grote stenen. We durven het dus wel aan. De Tomtom, waarop ik de USA-wegenkaart heb geüpload, blijkt het zelfs als toeristische attractie te kennen. Dus reisdoel ingesteld en rijden maar.

Huh?

'Na 300 voet, sla linksaf' mompelt de Tomtom. 'Dead end' vermeldt een verkeersbord. Ja, dat St. Elmo eindpunt is van een redelijk begaanbaar traject wisten we al, maar geen bord dat de plaatsnaam vermeldt. Ook niet bij de doorgaande weg overigens. Het loopt inderdaad dood. En geen spoor van St. Elmo. We pakken toch maar de doorgaande weg. Tomtom geeft nu opgewekt aan dat dit de juiste route is. Waarom zonet niet? 'Na een halve mijl, ga rechtsaf, daarna, ga rechtsaf'. We belanden is een soort villawijk van stacaravans. De eindbestemming is een privé-terrein. Hoe zit dat nou??? Wáár is dat spookstadje???

Opnieuw terug naar de 'hoofdweg', overigens niet meer dan een stoffig gravelpad. Na nog een paar mijl komen we dan eindelijk in St. Elmo. Eerste punt van aandacht is niet de resterende oude bebouwing maar een kolonie chipmunks. Bij het enige winkeltje van het stadje kan je pijnboompitten kopen om aan de beestjes te voeren. Ze zijn half-tam; lopen over je heen, eten uit je hand, maar waag het niet om ze vast te pakken: ze zetten hun tandjes in meer dan alleen die pitten.

Het is geinig door het ministadje te wandelen. Ooit was het hier heel levendig vanwege het zoeken naar goud en zilver. Volgens de overlevering vertrokken met de laatste trein (van het spoor is niets meer terug te vinden) ook de meeste bewoners om er nooit meer terug te keren.

Bij het winkeltje hangen kolibrie-voederstations. Tot nu toe zagen we alleen grijsbruine kolibries, hier zijn het exemplaren in verschillende bonte kleuren.

's Avonds willen we een andere brouwerij bezoeken om er ook een hapje te eten. De wandeling is ongeveer een half uur. Het wordt zweten want het is nog steeds heet. Opeens staan we oog in oog met een kleine hertenfamilie. Ze wandelen rustig door de woonwijk. Zijn wel op hun hoede, maar je kunt tot op ongeveer 10 meter komen. Waarschijnlijk komen ze voor het malse (want regelmatig gesproeide) gras, of smakelijke bloemen.

Salida bijkt een leuk historisch centrum te hebben, met veel traditionele gebouwen. Er hangt een leuk sfeertje. We eindigen niet in de brouwerij, maar bij een restaurant met een terras aan de oever van de snelstromende Arkansas rivier. 

Weer terug bij het motel nemen we nog een afzakkertje. De wijnen van het wijnhuis Barefoot (in Nederland ook verkrijgbaar bij Plus) kosten niet meer dan $8, wat voor Amerikaanse begrippen voordelig is.

Enig minpunt van het motel zijn onze 'buren' die doorlopend wiet roken op de veranda, wat voor ons het verblijf daar minder aangenaam maakt. Pa is oud en versleten en kucht voortdurend en steekt er ter afwisseling nog maar eens op. Zoon van ergens in de 30 hangt een onsamenhangend zwetsverhaal tegen ons op. Amerika is niet zo geweldig als we denken en er zijn te veel gevangenissen en dit en dat en blablabla. We knikken maar wat, de groeten verder.