22 augustus, Opnieuw naar adem happen

Het motel waar we twee nachten verblijven noemt zichzelf 'hotel'. Hoewel de kamers niet anders zij van het doorsnee Amerikaanse motel, is er een lobby, met heel veel zitruimte en een zwembad. De receptie is Van der Valk-achtig en het gratis ontbijt is veel uitgebreider dan we tot nu toe hebben meegemaakt. Nog steeds te zoet, te zout, te vet maar je kunt wel je ei naar wens laten bakken 😋

Simpel

Voor vandaag staat maar één ding gepland: Pikes Peak. Het is een van de 53 'fourteeners' in Colorado, bergtoppen boven de 14.000 voet (4266 meter). De piek van Pikes is 'maar' nummer 30 op deze lijst. Genoemd naar Zebulon Pikes die in 1806 met de expeditie de top probeerde te bereiken. Dat puur op eigen kracht, het lukte hem ook niet, dat was pas 14 jaar later door Edwin James. Er werd een onderzoeksstation aangelegd en ook een tandradbaan omhoog. Die is er, uiteraard gemoderniseerd, nog steeds. Er is ook een klimroute naar de top en de heel dapperen doen het per fiets.

Het kan een stuk sneller, bekijk deze video van Sébastien Loeb maar eens, die in 2013 het een nieuw record vestigt in de 'Race to the Clouds' heuvelklimwedstrijd. Dat record is inmiddels al weer verbroken en ligt nu onder de acht minuten.

Wij zullen er iets langer over doen. Waar ik de voorgaande dag ook lang over doe is het boeken van de tickets. Dat wordt aangeraden omdat je een tijdvak moet reserveren. Op die manier wordt voorkomen dat teveel auto's tegelijk omhoog gaan. Op zich een goed idee, maar de website is niet echt duidelijk dus ik klik me suf om de pagina te vinden waarop ik de tickets kan boeken. Als dat is gelukt moet ik eerst een account aanmaken, wat ook al weer niet makkelijk gaat. En wat gaat het hen aan waar ik woon? Waarom!? 😠 Als ik de tickets met credit card betaal en ze vervolgens per e-mail krijg is dat toch voldoende? Hoe maken we iets simpels ingewikkeld? Nou, zo dus.

Alle ergernis blijkt ook volstrekt overbodig; de wachtrij voor ons telt... twee auto's. Pfff!

De Gopro gaat weer aan en Cor stuurt de Mazda naar boven. En hoger, en hoger. En nóg hoger. De uitzichten zijn adembenemend. Het asfalt is voor 98% heel goed en de weg is ook breder dan die naar de top van Mount Evans. In een paar bochten zijn vangrails neergezet, als ik me goed herinner was dat bij de weg naar de top van Mount Evans niet zo. Maar hier ook het grootste gedeelte zonder. Vrij uitzicht, zeg maar. We pauzeren een paar keer, zien onder andere marmotten. Dat pauzeren is ook nadrukkelijk om te genieten, het rijden vergt, hoewel niet echt moeilijk, absolute concentratie.

Schaduw

De problemen met de grote hoogte zijn voor ons grotendeels verdwenen, dat mag ook wel na ruim twee weken boven minimaal 1500 meter. Maar hier, op 4000 meter voelen we het toch wel weer, een beetje inspanning maakt al kortademig. Nóg meer respect voor degenen die de klim per fiets doen!

We hebben geluk met het weer, het is zonnig met mooie wolkenpartijen. Dat levert mooiere foto's op dan alleen blauwe lucht. De temperatuur is redelijk, als er een wolk overtrekt wordt het wel fris, maar we hoeven niet lange broek en jack in te vluchten.

We laten een foto van ons maken bij het punt dat het hoogste punt aangeeft. 14.115 voet/4302 meter. Het is vrolijke foto die tegelijk wrang is. Ik wil de foto zodra we weer bereik hebben naar Beverley, de partner van Fred sturen maar realiseer me dat een bijschrift als 'We hebben het gehaald' niet klopt. Want een van ons is er niet bij. Ik krijg het dan ook even te kwaad 😢

Respect voor het gezag!

Ik zet de afdaling in. Tevoren werd gewaarschuwd; doe dat in de eerste of tweede versnelling, ontlast je remmen zoveel mogelijk. Oververhitte remmen kunnen weigeren en dat wil je hier écht niet meemaken. De automatische versnellingsbak van de Mazda telt zes versnellingen die je handmatig kunt selecteren, een verbetering ten opzichte van de klassieke (3)-2-1 standen op oudere auto's. Het werkt makkelijk en is zowel te bedienen met de pook als 'flippers' achter het stuur.

In de eerste versnelling loeit de motor wel heel erg hard, dus ik rij de meeste tijd in de tweede. Ik moet wel regelmatig remmen, zeker omdat een tijdje een voorganger wel extreem langzaam rijdt (waarschijnlijk wel in de eerste versnelling). Er is een controlepost waar we moeten stoppen. Een man in uniform met walkie-talkie, insignes, badges en nog meer imponeer-voorzieningen loopt naar ons toe. Ik laat de auto langzaam rollen en stop naast hem. 'There's a stop sign over here!!' spreekt hij me bestraffend toe. Ja, ik ben gestopt toch? O, wacht; ik ben niet vóór de stopstreep tot stilstand gekomen, maar er overheen. En waar hebben we het over? Eén (1!!!) meter... Tsjongejonge Bromsnor, is dít de manier waarop je respect moet afdwingen?

Sssshhhh!!!

Maar het gaat om de controle van de remmen. En die zijn toch veel te heet geworden. Het verbaast me, ik heb toch niets geks gedaan, behalve misschien vaker dan me lief was remmen achter die slome duikelaar van 5 minuten eerder. Misschien had de betreffende man/vrouw het toch bij het rechte eind met z'n naar beneden kruipen.

We moeten dus even aan de kant. Na een paar minuten gooi ik wat water uit mijn drinkfles tegen de remschijf: de stoom slaat er van af 😬 Dat wordt dus iets langer wachten en we vermaken ons met een praatje met een toerist uit New York, die aan de kant was gedirigeerd om hetzelfde 'vergrijp'. Na een kwartier gaan we verder, nóg rustiger rijdend en extra pauzes inlassend. Haast hadden we sowieso al niet.

Waar dan?

Eerder had ik langs de weg verwijzingen gezien naar 'Garden of the Gods' een groot vrij toegankelijk natuurpark. Terug rijdend naar Colorado Springs gaan we bij weer zo'n bord van de snelweg af. En dan... geen enkele aanwijzing meer. We tuffen heel Old Colorado City door, maar geen Garden te bekennen. Nou ja, misschien morgen nog, geen zin om terug te rijden we gaan lekker vroeg terug naar het motel.

Daartegenover is een Indiaas restaurant, en daar heb ik tijdens eerdere trips prima ervaringen mee opgedaan, mede vanwege de uitgebreide vegetarische menu-opties. Het is wat mij betreft de lekkerste maaltijd tijdens deze hele trip 😋