Het werd bij het verlaten van de Hotchkiss Inn geen kiss maar wél een goodbye 😁
De rit voor vandaag zou op papier niet al te lang zijn, daar moest natuurlijk iets aan gedaan worden in de vorm van een werkbezoek aan een park, in dit geval Het Gunnison National Park: The Black Canyon. De start was regenachtig, vanaf 10.00 uur werden de ruitenwissers aan het werk gezet. De mijlenteller zou vandaag overigens een tussenstand van 3000 gereden mijl aangeven...
Wat in het algemeen onderweg opvalt zijn de vele autokerkhoven langs de weg, ruimte genoeg, milieutechnisch een ander verhaal. Daarbij lijkt het erop, neen het is zo, dat écht voor alles de auto wordt gebruikt en dan niet alleen voor langere afstanden (zoals wij 🤔).
Vanuit Hotchkiss was de route naar The Black Canyon eerst niet zo interessant, we reden door een soort duinlandschap. Dat veranderde al gauw toen ook de weg van asfalt veranderde in een goed berijdbare 'dirt road', huurautovriendelijk zeg maar.🚗
Om die zwarte vallei van zijn mooiste kant te kunnen beleven, kozen we voor de noordelijke route. En het werd weer een WOW, de weg erheen verried nog niet wat zich daar beneden afspeelde.
Nu hadden we al heel wat canyons de revue zien passeren, in vrijwel alle kleuren en maten, deze werd voor mij toch wel de cliffhanger. En ja, ik hou van afwijkende perspectieven.
Het WOW effect voor mij des te meer omdat we er twee Golden Eagles (steenarenden) spotten waarvan eentje nét boven de rand van de kloof vloog, maar iets boven onze hoofden.
Het blijft toch wat beangstigend om zo de diepte in te kijken, ergens ver weg hoorde en zag je de Gunnison River. Er is geen andere canyon in Amerika die gecombineerd zo diep, nauw (eng) en puur is. Waar wij stonden keek je 2700 voet diep (823 meter 😯).
En het bleek daarbij dat dit park bij de toeristen nog vrijwel onbekende was, die rap foto schietende Japanners kom je er (helaas) wél tegen. Bij ons zou je zeggen Amerikaanse beleving van Nederland...
De zwarte diepte lieten we weer achter en beneden ons, ons stond nog een 'stief' programma voor de boeg. Zo bezochten we een stuwdammetje voordat we weer richting Crawford tuften, tied veur kovvie! En bb tanken (benzine en bier) bij Desperado.
De plaatselijke barrista kende de cappuccino nog niet, het werd een mixed-upje zeg maar, wél goed te drinken.
Toen op weg naar ons overnachtingsadres, welnu dat was me er een! Prachtig in een vallei gelegen met een fantastisch uitzicht, de kolibrietjes vlogen ons hier al ronkend om de oren, schitterend gevleugelte.🐥🐥🐥
We hadden de beschikking over 'the basement', van de woning, alles vrijwel nieuw en in XXXL formaat.
Voorzichtig dacht ik, 'zou het dan toch?' De Milky Way fotograferen bedoel ik. De plek beloofde wel iets, na het dagelijkse onweer zou het 's nachts opklaren.
En ja, het werd helder en stikkedonker tegelijk, een redelijke contradictie. Het was een dag na nieuwe maan (geen last van de maan) en de Melkweg liet zich fraai boven ons zien, hier kon ik wel iets mee!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Je reactie wordt geplaatst na goedkeuring door de beheerder. - - - Your message will be published after approval by the blog manager.