11 augustus, gevonden, gemist en overrompeld

Op 9 augustus liep onze zoektocht naar de Potash Ponds op niets uit. Zou het zoeken naar de wauw-zo-blauwe meertjes vandaag wel succesvol zijn?

Dead Horse Point

We verlaten Green River voor de laatste keer en kijken met een tevreden gevoel terug op ons verblijf daar. Toch wel rustgevend als je een goede kamer hebt en niet iedere dag je koffer weer moet pakken.

Dead Horse Point is geen Nationaal Park (NPS) maar een Utah Staatspark. Je NPS-pas kan je hier hooguit gebruiken om je cheddar-kaas te snijden (maar daar hebben we een nieuw mesje voor). De entree kost $20 voor auto met inzittenden. Het park bevindt zich op een soort schiereiland van de grote mesa (tafelberg) waar ook het Canyonlands National Park, dat we 9 augustus bezochten, op ligt. Volgens een online reisgids is Dead Horse Point dé te kiezen optie als je geen tijd hebt voor beide. We kunnen dat alleen maar beamen.

De oorsprong van de naam? Volgens een legende dreven cowboys paarden naar het hoog liggende schiereiland. Aan alle kanten afgesloten door gapende diepten, behalve de 'nek', een flessenhals van 25 tot 30 meter breed (zie bovenstaande foto), waarover ook de weg voert. Opvallend goed asfalt in het hele park overigens. 

Die nek werd met takken en ander voor handen zijn materiaal afgesloten. De beste paarden werden geselecteerd om getraind te worden, de overigen werden om onduidelijke redenen achtergelaten en stierven spoedig door uitdroging (geen water aanwezig) en hitte. Of het verhaal klopt? Niemand die het weet.

Inderdaad biedt het park net zulke fraaie uitzichten als Canyonlands, maar toch net weer wat anders. Dus inderdaad, áls je moet kiezen, ga voor de Dead Horse Point!

Potash Ponds

En dan natuurlijk de vraag: zullen we de Potash Ponds inderdaad kunnen zien? Jawel, van diverse plekken zelfs; gevonden! 😊 Het is wel van verder weg en het blauw is minder intens dan op de foto's die we op internet zagen (ik had niet anders verwacht), mede doordat de de zon 'verkeerd staat'. En op de foto is het zelfs nog wat fletser dan hoe je in het echt ziet. Maakt niet uit. Ik heb tot nu toe steeds gefotografeerd met mijn nieuwe telefoon, waarvan de camera heel veel beter is dan van de vorige. In dit geval wil ik met mijn fotocamera fotograferen, vanwege het enorme optische zoom-bereik. 'Je verzint het niet' deel 3: batterij leeg... toch niet zo lang geleden nog opgeladen.

Moab Brewery

Midden in Moab staat de Moab Brewery. Terwijl achter de glazen wand de brouwers de voorraden op peil brengen kunnen in het bar- en restaurantgedeelte de bezoekers genieten van een van de vele smakelijke biersoorten én een eenvoudige doch voedzame maaltijd 😋 En dan doen we dan ook. Met de gedachte 'hier had Fred bij moeten zijn'.

Hoewel in de 'craft beer' cultuur biersoorten met een alcoholpercentage van 8% of zelfs hoger allang gebruikelijk zijn, heeft geen van de producten uit Moab een hoger percentage dan 5% (wat de Nederlandse pils ook heeft). Dat heeft te maken met de alcoholwet in Utah, de strengste van de USA.

Natural Bridges

Vanaf Moab gaan we zuidwaarts, naar Blanding, nog iets zuidelijker zullen we rechtsaf slaan, wegnummer 95, ook weer een Scenic Byway. Scenic? Nu nog niet maar later...

Wat ik tevoren had gemarkeerd om te bekijken, is 'house on fire', hutjes, grof gemetseld in een uitsparing in de rotsen. Bij de juiste lichtval 's avonds (wij zijn sowieso te vroeg) lijkt het door de kleur van de rotsen net alsof de vlammen uit het dak slaan. Aan het begin van de 95 zien we een bord langs de weg dat de bezienswaardigheid aankondigt. Ettelijke mijlen later wel een bord dat verwijst naar 'ruins', maar geen 'house on fire'. Nog veel later begint het door te dringen, die ruïnes waren dus die huisjes. Terug? Neh... 

Even verder weer een bord dat het Natural Bridges National Park aankondigt. Ook een NPS park. We hadden het vooraf niet gemarkeerd als gepland, maar vooruit; laten we nog eens extra profiteren van onze jaarpas 😁 We zijn bijna teleurgesteld als het bezoekerscentrum gesloten is (het was al 16.00 uur geweest) en we gewoon door kunnen rijden 😅 

De drie natuurlijke bruggen, de openingen zijn net als bij de arches die we eerder bezochten, ontstaan door erosie, bekijken we van bovenaf. Te voet erheen om er onder te staan kan wel, maar dat is een flink stuk dalen en weer klimmen, het is warm, en we moeten nog een aardig eind rijden. Maar het is een mooi park met een strak aangelegde asfaltweg (één auto breed, eenrichtingsverkeer) en we genieten van deze onverwachte attractie.

Scenic Byway

Vanaf Fry Canyon tot vlak voor onze bestemming van de dag Hanksville rijden we door een waanzinnig landschap, de weg kronkelt en draait, klimt en daalt, en aan beide kanten gigantische rotspartijen. Het houdt maar niet op, bijna vijf kwartier maximaal genieten. Bij Hite kruisen we nog maar weer eens de Colorado rivier.

Hanksville

Even na half negen komen we aan in Hanksville. De Tomtom stuurt ons nog maar eens een onnodig blokje om, maar dan staan we dan toch op het terrein met de 'cabins', waarvan we er een hebben gereserveerd. Maar welke? Op de site van Booking.com staat dat de eigenaar een mail zou sturen met informatie over het zelf inchecken. Geen mail te vinden. Wordt dit 'Je verzint het niet, deel 4'? Ik bel het telefoonnummer van de eigenaar dat op booking.com staat. Aha, hij verstuurt de informatie per sms, dat is zekerder dan via het soms haperende internet. Ik vind de SMS, de toegangscode en tegelijkertijd komt de man aangelopen. Een enthousiaste kerel. Vorig jaar is hij met zijn Muddy Creek Mining Company park begonnen. 

Onze cabin is splinternieuw (want van hout 😂), en er worden er nog meer gebouwd.

Binnen is smaakvol ingericht, prima keukentje en dito badkamer. Er zijn maar twee minpunten die ik kan verzinnen; het is een vierpersoons cabin, met maar één stoel? Nou ja, bij goed weer kun je op het bankje op de veranda zitten of aan de picknicktafel die wordt gedeeld met de buren. Het is onze duurste slaapgelegenheid tot nu toe, €224 voor ons tweeën, maar de de opzet en de inrichting maken die prijs wel waar.