Voor de donderdag had Hans een route 'om de noord' uitgezet, we zouden door een (verlaten) mijngebied in de San Rafael Swell gaan toeren, dit gebied maakt deel uit van het het grotere gebied The Swell in het zuiden van Utah. De naam van het bergachtige Utah komt overigens bij de Ute-indianen vandaan (mensen van de bergen).
Het verbaast ons nog steeds dat ons elke dag weer zulke verschillende landschappen krijgen voorgeschoteld, het verveelt nog geen moment!
Het eerste deel voerde over een lang lint naar een prachtig berggebied, weer even wat anders dan die canyons, we hoppen sowieso al van de ene bult stenen naar de andere.
Onderweg langs een stuwmeer spotten we twee kraanvogels en een visarend, beide gevederde vrienden van tamelijk dichtbij, het overstekend klein grut valt al niet meer te tellen.
Het werd weer serieus klimmen tot bijna de hoogte waar de sneeuw nog lag op flanken van de bergen, uitmondend in een Alpien landschap. Je zit dan al weer gauw boven de 3000 meter.
Er werd aan de weg gewerkt, een stevige en serieuze klus. We reden, wat later bleek als eerste toeristen over het verse asfalt.
Ergens halverwege de wegwerkzaamheden werd ons een stopbord voorgeschoteld.
De man vertelde me dat hij er 14 uur per dag stond, hij had gelukkig een privé Dixi tot zijn beschikking, we hadden er een mooi uitzicht op twee grazende hindes en de file wachtende auto's bedroeg inmiddels drie 😎
Omdat er een paar erg grote trucks met opleggers omhoog en naar beneden kwam moesten we ongeveer 20 minuten wachten op een 'pilotauto', die ons tot voorbij de werkzaamheden leidde.
De oude en verlaten mijnen hebben we echter niet gezien, wél via een Mijnweg op een heuze werkende mijn gestuit.
De terugweg was verrassend, we verlieten het ruige bergachtige Alpiene gebied, gingen links uit de flank en het was (weer) een canyonlandschap.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Je reactie wordt geplaatst na goedkeuring door de beheerder. - - - Your message will be published after approval by the blog manager.