13 augustus, da's hard: al weer tegengehouden door onverhard...

Cor heeft een mooie natuurwandeling (hike) uitgezocht, Willis Creek Narrows, niet ver van Bryce Canyon. We hadden eerst een nacht in de Dragonfly Motor Lodge geboekt, maar besloten al gauw er een tweede nacht achteraan te boeken. Dat gaf ons de keuze om óf de ene dag, óf de andere dag Bryce Canyon te bezoeken, en daarin de weersvoorspelling mee te laten spelen. Het is behoorlijk warm, maar er worden ook buien verwacht.

De keuze werd: de 13e de ochtend eerst weer administratie, stukjes schrijven, rusten en de wandeling te doen, de 14e geheel te reserveren voor Bryce Canyon en de rit naar de volgende overnachtingsplek. Wij dus op pad, richting wandeling door een nauwe kloof...

Grrrr!

Op de heenweg pauzeren we nog voor een smakelijke cappucino bij een koffiebar in het plaatsje Tropic.

Dan blijkt dat het het laatste stuk naar het begin van de wandeling een enkele mijlen over onverhard gaat. We proberen een klein stukje maar al gauw wordt het weer een weg met wasbord-profiel 😠 Balen, we hebben allebei zin in een lekkere tippel.

Maar wandelen zúllen we!

Na even puzzelen besluiten we het Kodachrome Basin State Park te bezoeken. Rare naam? Ja, eigenlijk wel, want het is een productnaam. Lang voor de digitale fotografie zijn intrede deed (heel lang: 1935) introduceerde Kodak diafotorolletjes die dia's met opvallende levendige kleuren opleverden. De lokale bevolking vernoemde het park naar het product. Toen het park een officieel staatspark werd, werd de naam aangepast, bang voor claims van Kodak. Later gaf het bedrijf toestemming voor het gebruik van de naam. 

Kenmerkend voor het park zijn behalve de kleuren een stuk of 65 opvallende stenen spitsen, waarschijnlijk ontstaan doordat vroegere geisers verstopt raakte met sedimenten, die stevig werd aangedrukt door nog meer lagen sedimenten. In miljoenen jaren daarna erodeerde de overige grond er om weg en bleef de hardere verstopping staan.

Het is heel rustig in het park. Op een gegeven moment staat er behalve onze Mazda nog een busje. We kiezen voor een wandeling van 3,5 mijl, die als 'easy' wordt beschreven. OK, echt steile stukken zitten er niet in, maar het is toch best pittig door de hitte. En tegelijkertijd heel erg mooi. We nemen nog een 'secret passage', een stukje afsnijden verwachten we. Het is een prachtig gedeelte, soms is het even zoeken naar het juiste pad. 

Net op het moment dat we het wel genoeg beginnen te vinden komen we weer op het hoofdpad. Kijken we opzij en zien we dat het begin van de geheime passage 50 meter terug ligt 😂 Het is nog een hete halve mijl terug naar de parkeerplaats. Het is voor ons beiden nu echt wel mooi geweest (en móói geweest 😉), mijn shirt is op de rug en onder mijn armen serieus doorweekt. Dat is straks niet lekker zitten in de auto. Daar aangekomen hang ik het shirt aan het openstaande portier, een weetje warme wind moet toch helpen drogen, hoop ik. Maar dat valt tegen. Dan bedenk ik het shirt plat op het dak van de Mazda te leggen. Die is zwart en door de brandende zon loeiheet. En dat helpt: in 10 minuten is mijn shirt droog! 😄 

Toch mooi om te merken dat ook een noodoplossing na een tegenvaller weer een hele leuke ervaring oplevert.

Eerste stukje Bryce Canyon

Ruim tijd over vandaag. We besluiten op de terugweg het Bryce Canyon National Park even aan te doen. Met de NPS jaarpas (daar heb je hem weer) kunnen we toch onbeperkt in en uit. Het is al snel duidelijk dat dit een van de grotere attracties is in de VS. Veel commercie, veel motels, grote parkeerterreinen, shuttle bus services (goede opzet trouwens); kortom: massatoerisme.

Het is nu zaterdag, dus extra druk en tegelijk kan het nog veel drukker. Maar vandaag nog geen wachtrijen aan de poort, dat scheelt. Er zijn vele stops mogelijk, vanmiddag doen we alleen Fairview. Het uitzicht is fantastisch, het is ook een magische ervaring om daar te staan waarvan je al heel lang hebt gedacht 'dát wil ik ooit een keer zien'. En nu zie ik het in het echt. 

Bij het plannen van de reis, al op het moment dat Fred er mee bezig was, zou dit voor mij een van de hoogtepunten worden, zo had ik verwacht. Dat is ook wel zo, maar tegelijk hebben zich al zo veel hoogtepunten voorgedaan. Het is eigenlijk ook onzin een rangschikking aan te brengen, elke belevenis staat op zich.

We rijden terug naar Panguitch, de weg voert ons door de ook weel heel bijzondere Red Canyon. In de motelkamer bereiden we weer eens een kampeermaaltijd met bonen uit blik, opgewarmd in de magnetron, tomaten en kaas 😋 Dat verorberen we, vergezeld van wat lokaal bier, bij de gemeenschappelijk vuurplaats van het motel.