14 augustus, Aardpiramides en los zand

Door de slechte of vaak geheel afwezige internetverbinding de afgelopen dagen lopen we behoorlijk achter met deze blog. Maar dat gaan we inhalen 😇

Vandaag is Bryce Canyon Dag. De voorgaande dag hebben we al even een stukje verkend, vandaag gaan we het uitgebreider doen. Na een tweede overnachting in de Dragonfly Motor Lodge in Panguitch tuffen we andermaal richting het park. Eerst even er voorbij voor een kop koffie bij, alweer, de Bryce Canyon Coffee Company in Tropic. Wat een leuke plek is dit toch! En ik wil het bananenbrood eens proberen. Dat is geen teleurstelling; de dikke plak is niet te droog, niet te nat en smaakt voortreffelijk.

Het mooiste slaan we even over

Bryce Canyon is eigenlijk geen canyon, want dan had het gevormd moeten zijn door erosie door water, dat wil zeggen: uitslijten door een rivier. Water speelt wel degelijk een rol, namelijk door neerslag en bevriezing. Zo brokkelen rotsen af. Door de verschillen in hardheid van de lagen sedimenten worden de 'hoodoos' gevormd, in het Nederlands aardpiramides of aardpijlers genoemd. Formaties waarin veel hoodoos dicht bij elkaar staan lijken van een afstand met een beetje fantasie vaak op groepjes mensen die met elkaar staan te smoezen. Nou, in Bryce Canyon wordt dan heel wat af gesmoesd, het is de grootste formatie ter wereld.

Al vanaf het moment dat ik een foto van Bryce Canyon zag dacht ik: 'dat wil ik een keer in het echt zien!' En nu sta ik zomaar even hier! Dat 'hier' kan op vele plekken zijn, het park is uitgestrekt en telt veel 'vistas', uitzichtplekken. We rijden eerst naar de verst weg gelegen plek, aan het einde van de mijlenlange weg. Het uitzicht is fantastisch, je zou bijna onophoudelijk foto's blijven schieten. Het gaat echter net zo goed om het hier en nu; dus om stil te zijn, alleen maar te kijken en de omgeving op je in te laten werken. En dat doen we dan ook.

Vanaf het einde werken we ons een weg naar het begin van het park. Het wordt per stop drukker. Toegegeven, er is een plek waar we uitstappen, 'hm!' zeggen 😐 en weer instappen. Zo bijzonder was die niet, dat wil zeggen vergeleken met de andere plekken. Zou je zo'n plek in Nederland vinden, zou je er een paar keer naar terug gaan om je er aan te vergapen 😄 De volgende plekken zijn des te spectaculairder, geweldig, geweldig, geweldig!!! Maar de drukst bezochte punten bij Sunrise Point en Sunset Point slaan we over, het is toch geen zonsop- of ondergang 😉

Kleur!

Dan is het tijd om verder te gaan, we moeten nog een dikke 200 mijl. Onderweg zien we nog een bordje dat verwijst naar het Coral Pink Dunes State Park. Proberen? Waarom niet? Het is een stukje rijden. Onderweg eindelijk een keer waar we zoveel voor werden gewaarschuwd: koeien op de weg 🐄❗ De dieren stappen kalmpjes opzij.

De roze duinen zelf; er zijn bezoekers die naar boven klimmen. Wij kijken liever toe, het zand is heet, de zon schijnt er ongenadig op los en ik krijg ondanks het vele water drinken al dorst als ik er aan denk een 100(?) meter hoge zandduin te moeten beklimmen.

We vervolgen onze weg (nummer 89A) naar onze eindbestemming van de dag, het gehucht Vermilion Cliffs en steeds weer doemen andere landschappen op. Het meest indrukwekkend vind ik toch wel de kaarsrechte weg door een onmetelijke grote vlakte, direct ten zuiden van het Vermilion Cliffs National Monument. Nou ja, het zal wel te meten zijn, maar ik heb mijn rolmaat thuis laten liggen 😂 In ieder geval: voor mijn gevoel kan je hier Flevoland en de Noordoostpolder er makkelijk in kwijt. En dan alleen maar 'miles of nothing'. 

In de verte een schuine witte streep in de lucht. Een regenbui. Daar rijden we zo in, denken we. 5 minuten later is de regenbui nog net zo ver weg. Een volgende 5 minuten later ook. En weer 5 minuten later lijken we een beetje in de buurt te komen. 

We stoppen nog even bij een monument waar de expeditie van twee Spaanse priesters wordt gememoreerd, Dominguez en Escalante. Dan begint het te sputteren, de regen heeft ons nu bereikt. Ik zie een regenboog ontstaan, zo intens van kleur, dat heb ik nog nooit eerder gezien (eerlijk gezegd maakt de camera van mijn smartphone het nóg intenser, maar zelfs dan nog is het mooier dan ooit).

Het motel in Vermilion Cliffs is een reis naar een andere wereld, niet al te grote kamer, uitstekende bedden en in Spaans/Mexicaanse stijl ingericht. Er zijn meerdere kamers bezet, maar het is erg stil. 

Cor trakteert me op een etentje in een restaurant vijf mijl verderop, vanwege alle plannings- en uitzoekwerk. Dank je wel, kerel! 😊 Teruggekomen bij het motel nemen we nog een biertje in het aangrenzende 'tavern'. De vrouw achter de bar is van onduidelijke leeftijd, als ik moet gokken 50+, met een merkwaardige 'klederdracht' die vast niet lokaal/traditioneel is; haar spijkerbroek hangt onder haar achterste 😳 (net als wat onder jongeren een tijd populair was), gelukkig draagt ze wel een lang hemd 😅