Woke?
Onderweg passeren we de Navajo Historic Bridge, waar we even stoppen. De oude brug is alleen te voet over te steken. Bij het ontwerp was geen rekening gehouden met de toename van het verkeer en ook de steeds zwaarder wordende trucks.
Gelukkig hebben ze de tweede brug in praktisch dezelfde stijl gebouwd, waardoor de twee een sierlijk geheel vormen. En o ja, het is wederom de Colorado rivier die we oversteken.
Het is tegelijkertijd de oversteek naar het Navajo reservaat. Ik vraag me af of de plaquette aan de niet-reservaatkant niet een beetje wrang is. Die eert de eerder genoemde Dominguez en Escalante die eind 18e eeuw de kolonisatie mogelijk hebben gemaakt.
Die kolonisatie- en bekeringsdrang hebben de oorspronkelijke bewoners zoals de Navajo over het algemeen weinig goeds gebracht. We zien wel rijkdom bij de door de Navajo geëxploiteerde parken, tegelijk zien we langs de weg vele stalletjes waar, soms alleen beschermd tegen de zon door een houten wand en een doek, Navajo-mensen van 9 tot 21 uur zitten te wachten op toeristen die hun souvenirs willen kopen. Soms handgemaakte sieraden of kleden, maar net zo vaak regelrechte prullaria. Het lijkt me een triest bestaan dat totaal niet strookt met de oorspronkelijke cultuur.
Terug bij de auto groet ik een oudere dame die net uit de auto naast de onze stapt. De mensen zijn hier over het algemeen erg vriendelijk en het 'how are you doing?' (zonder een concreet antwoord te verwachten) is niet van de lucht. In dit geval niet. Met een venijnig vertrokken bekkie loopt ze langs zonder te reageren of ons een blik waardig te keuren. Graftak...
En dan is er...
We doen weer even boodschappen bij onze grote vriend Safeway (weer wat dollars uitgespaard met onze loyalty kaart 💰). Daarna rijden we naar de dichtstbijzijnde koffiebar. Toevallig blijkt dat een van de beste van Page. Alleen vandaag even niet, de espressomachine is stuk. Ach, het is er goed zitten en de 'drip coffee' smaakt ook goed.
Omdat we voorzien dat we pas later op de avond ons volgende motel zullen bereiken, gaan we eerst aan de lunch, bij Fiesta Mexicana. Het blijkt onderdeel van een keten. De aankleding van het restaurant is overdreven doordrenkt van Mexicaanse stijl (maar wel grappig) en de bediening wat procesmatig, maar het eten smaakt goed en daar gaat het om.
Mwah...
Van de Antelope Canyon verwacht ik dat het een van de hoogtepunten van de trip gaat worden, de foto's op internet zijn spectaculair. Exact dát te zien krijgen is niet realistisch, besef ik. Want die foto's zijn gemaakt onder ideale omstandigheden. Hoe gaat het er dan wel uitzien? We gaan het meemaken.
De canyons worden geëxploiteerd door de Navaho. Er is een upper en een lower canyon. De laatste is wat moeilijker te begaan maar wordt over het algemeen mooier gevonden. De prijs is stevig, $80 per persoon. Wat je daarvoor krijgt? Een wandeling in een groep van 15 personen, begeleid door een gids, van ruim een uur. Het is een beetje in ganzenpas, of eerder gezegd pinguïnpas 🐧🐧🐧🐧, achter elkaar aan schuifelen, en de ene groep zit dicht op de andere.
Hm, beetje onnozel allemaal maar tegelijkertijd vind ik het ook wel weer grappig. We zijn er op het 'verkeerde' tijdstip, het beste, kort na het middaguur, was al ruim tevoren volgeboekt. Nu zijn de kleuren minder intens, bovendien is het deels bewolkt. En heel uitgebreid de tijd nemen voor 'het perfecte plaatje' is er ook al niet bij, want de groep moet door. Desalniettemin schieten we heel veel foto's.
Was het een tegenvaller? Dat sowieso niet, het is best bijzonder om door die nauwe (soms maar 50 cm, waar je een soort van diagonaal door moet) door het water uitgesleten kloof vele meters onder de grond te lopen. Je moet alleen geen hoogte- of engtevrees hebben, de afdaling begint met een steile stalen ladder 😜
We zullen vrij laat bij ons motel in Mexican Hat aankomen, de schemering duurt hier maar kort, dus het gebied van Monument Valley, dat we de volgende dag gaan bezoeken doorkruisen we in het donker. Zo zien we niet dat we door een zeer bekende foto rijden. Het laatste stukje word ik bovendien gehinderd door een klojo die steeds vlak achter me blijft rijden. Niet omdat hij/zij er voorbij wil, maar dit is zo'n figuur die het prettig vindt achter een 'gids' aan te rijden. Ik vind die koplampen zo prominent in mijn spiegels helemaal niet prettig 😠
Er volgen een paar flinke afdalingen. Op de Tomtom kan ik zien of er scherpe of minder scherpe bochten aan zitten te komen, dus ik laat de snelheidslimieten voor wat ze zijn en dender met 55 in plaats van 45 mijl per uur de hellingen af en de bochten door. Hèhè, meneer/mevrouw angsthaas haakt af. Niet voor lang, er volgt weer een recht vlak stuk en binnen 3 minuten wéér die koplampen dicht achter me. Zal ik eens stevig op de rem trappen? 👿 Nee, zó erg is het nou ook weer niet.
Onze slaapplek is San Juan Inn and Trading Post. De reviews op internet zijn niet overdreven positief maar het bevalt ons goed. Schoon, prima bedden, rustig, een koelkastje en een magnetron, wat heeft een mens meer nodig? 😊
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Je reactie wordt geplaatst na goedkeuring door de beheerder. - - - Your message will be published after approval by the blog manager.